Chateau Miranda, ook wel bekend als Chateau de Noisy
Château de Noisy is een kasteel in neogotische stijl, of eigenlijk: was. Dit kasteel, met een uiteenlopende geschiedenis, is helaas in 2017-2018 gesloopt. Dit kasteel heeft al vele doelen gehad met allemaal een eigen verhaal.
Dit adembenemende gebouw stond in Celles, een plaatsje in de Belgische Ardennen, op de coördinaten 50° 13′ NB, 4° 59′ OL.
In 1866 is de bouw gestart onder leiding van de architect Edward Miller. De architect is in 1884 overleden, 23 jaar voordat het kasteel volledig klaar was.
Het kasteel is altijd in bezit geweest van de familie de Liedekerke Beaufort. Tijdens de Franse Revolutie verliet de familie het kasteel van Vêves om te gaan wonen in een boerderij vlakbij het toekomstige kasteel. Na de revolutie gaf de familie in 1866 de opdracht om een kasteel te bouwen: Chateau Miranda. Toen het werd gebouwd was het de bedoeling om te dienen als een zomerverblijf. Tot en met de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel bewoond door de familie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog nam de Duitse bezetter het kasteel tijdelijk in en sinds 1991 staat het leeg. De klok in de 56 hoge toren werkte nog veel langer, ook al is er nooit onderhoud aan geweest sinds 1991.
Na de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel gebruikt door de NMBS (Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen) als kindertehuis. In 1950 is het kasteel hernoemd naar Chateau de Noisy. Het werd gebruikt als kindertehuis en vakantiekamp voor zieke kinderen van de medewerkers van de spoorwegen. Het kasteel kon zo’n 200 kinderen een slaapplaats bieden. Ook al werd het gebruikt als een vakantiekamp, toch moesten de kinderen formeel gekleed zijn en iedere dag een strak rooster volgen. Sommige kinderen vertelden dat ze vreselijk werden behandeld terwijl het personeel in luxe leefde. Jaren later werden poppen gevonden op rare plekken, zoals op de torens.
Nadat het tehuis in 1991 is gesloten, heeft de familie nog investeerders geprobeerd te zoeken maar helaas duurde dit te lang. De kosten voor het onderhoud werden te hoog. In 1995 kwam er een brand, waarschijnlijk werd die aangestoken. De brand verwoestte een groot deel van het dak. Naast de brand was er veel betonrot. Een tiental jaar later kwam er een storm die het overgebleven dak verwoestte. Ook hier hield het niet op, want in 2014 was er nog een brand in het restant van het kasteel.
Ondanks dat de familie eerst investeerders zocht, werd het laatste aanbod dat zij kregen door hen afgewezen. Als dit was aangenomen, had het kasteel een hotel kunnen worden.
Net voor de sloop werd een vereniging opgericht om de sloop te voorkomen. Uiteindelijk heeft de Waalse minister voor erfgoed toch besloten het te slopen. De renovatiekosten zouden minimaal 25 miljoen kosten.
In de tijd dat het leeg stond voor de sloop zijn er nog enkele dingen gebeurd in het kasteel. Zo zijn er de buitenscenes van Het huis Anubis en de wraak van Arghus opgenomen en was het een zeer populaire plek voor fotografen en mensen op zoek naar avontuur. Ook zijn er brandtrappen geplaatst vanwege de veiligheid en is het een tijdje beveiligd geweest met camera’s. Vóór de sloop heeft de familie nog enkele objecten uit het kasteel gehaald, zoals openhaarden en marmer.
Het eens zo mooie kasteel is ondertussen afgebroken. Persoonlijk vind ik het zonde om een gebouw te slopen met zoveel geschiedenis. Ik snap dat de kosten te hoog werden maar het was nog lang niet hopeloos. Er is veel in het kasteel gebeurd, goede en slechte dingen, maar het aanzicht van het kasteel blijft waanzinnig.
Vanwege gebruiksrechten mogen we niet zomaar afbeeldingen delen dus voor meer afbeeldingen verwijs ik je door naar één van deze websites.
