The Covid Diaries - dagboek van een leerling en een docent


Hoe zien onze dagen eruit in corona-tijd? Lees hier het corona-dagboek van Tim, TH2 en Karin Blom, docent Nederlands.

The Covid Diaries - dagboek van een leerling en een docent

The Covid Diaries

Hoe het dagelijks schoolleven kan veranderen door toedoen van een onzichtbaar virus, lezen we in het relaas van Tim en Karin: twee Piersonners die hun ervaringen voor ons opschreven.


Tim de Leeuw, TH2h

‘Hey hallo, ik neem jullie vandaag mee op mijn dag in de coronatijd. Ik stond vanmorgen rond 8 uur op, ik trok m’n sportkleren aan, had wat gegeten en mijn tanden gepoetst. Ik ging naar buiten om vervolgens 5 km. te gaan hardlopen. Toen ik terug was, deed ik eerst mijn rek- en strekbewegingen om mijn spieren weer losser te maken. Ik dronk wat water en ging douchen. Daarna ging ik om 10 uur mijn eerste online les verzorging volgen. Tijdens de les door eet ik altijd; dan loop ik even naar beneden om wat eten te pakken want de docent heeft het toch niet door als je even weg bent. Toen verzorging was afgelopen, begon ik aan de les nederlands en tijdens deze les schrijf ik dit dagboek. Om 11:35 begint mijn les economie en die duurt tot 12:25. Als ik met school klaar ben ga ik natuurlijk weer eten. Ik ga vandaag ook naar buiten met een vriend, ook al is het vandaag niet zo heel lekker weer. Zodra ik weer thuis ben gaan we eten. Soms kan ik daarna weer naar buiten maar soms ook niet want om 20 moet ik binnen zijn van mijn vader vanwege corona en zo. Vandaag kon ik wel nog even naar buiten want we waren om half 7 klaar met eten. Toen kon ik nog anderhalf uur weg. We hadden toen nog even lekker buiten gechild. Om 20 ben ik thuis en daarna ga ik dan gamen, totdat ik na bed moet. Dit is hoe mijn dag er nu doordeweeks vaak uitziet.’


Karin Blom, docent nederlands

Week 0

Het lijkt erop dat steeds meer winkels en dienstverleners hun deuren moeten gaan sluiten. Terwijl andere mensen wc-rollen hamsteren, slaan wij boeken in. De LocHal blijkt al dicht te zijn. We rijden naar het klooster in Berkel- Enschot en treffen een uitgestorven kapel aan. We kiezen 26 boeken en sjouwen de stapel naar de auto. In week 6 zal blijken dat dit de laatste keer was, dat ik achter het stuur zat.

Week 1

De eerste week is heftig. De apps blijven binnenstromen en de de mailbox loopt over. De informatiestroom is overweldigend en ik sta permanent op scherp. Lesgeven met kinderen thuis blijkt een ramp. Zelfs de poes vraagt om aandacht en hangt tijdens de les aan th1L in mijn rug. 

Week 2

Het thuis zijn geeft me rust. Ik ben mijn sleutels nog niet kwijtgeraakt, ik hoef niet meer te zoeken naar mijn schoolspullen en er zijn geen treinen meer om te halen. Zen...

Ik koop drie paar skates bij de Lidl en skate dagelijks met de kinderen een rondje. We zien een specht, we verleggen onze grenzen; we zijn buiten en genieten.

Week 3

En dan hoor je dat je opa ‘ontsnapt’ is uit het bejaardentehuis. De oudjes mogen niet meer naar buiten, omdat het ze niet lukt om afstand te houden maar opa is eigenwijs en maakt een rondje door de dierenweide met zijn scootmobiel. De leiding dreigt zijn sleutel af te pakken. Dan ben je oud en afhankelijk en dan wordt je kamer ook nog een gevangenis. Ik word daar heel verdrietig van.

Week 4

En dan heb je weer een teammeeting en een sectiemeeting. Iedereen voelt zo betrokken en samen; we helpen elkaar en doen het met elkaar! De vergaderingen voelen warm en het gevoel van saamhorigheid doet me goed.

Week 5

En dan heb je een les waarin een meisje niets zegt en haar camera niet aan wil zetten. Ze durft niet. Je realiseert je dat de online lessen iets met het gevoel van veiligheid doen. Je kunt als docent niet meer zorgen voor een veilige klassensfeer. Je pikt alle signalen niet op via een verspringend beeld met 28 of 29 miniatuurafbeeldingen van leerlingen. Je kunt geen praatjes meer maken. Wat maken we toch veel praatjes op een dag en wat zien we dan veel van de leerlingen. Wat kunnen we ze in de wandelgangen en rommelige lesmomenten toch goed helpen en stimuleren. En nu? Een groot deel verdwijnt in de anonimiteit. 

Week 6

En dan organiseert de buurvrouw een straatbingo. Alle buurtgenoten zitten in hun eigen voortuin en schreeuwen de gevallen nummers over de heg. De dove buurman van het hoekje heeft een valse bingo, het buurjongetje van drie schreeuwt willekeurige nummers de straat in en de chocolade op de cadeautafel smelt. Het is de vrolijke chaos die ik zo mis als je weer eens een nieuwe werkvorm uitprobeert met de klas en even één detail over het hoofd gezien hebt. 

Het idee is om volgende week een estafetteconcert te houden vanuit de voortuintjes. Nu nog even kijken hoe we het drumstel naar beneden krijgen.


(helium) hart onder de riem



Terug naar nieuwsoverzicht